Articles

“Maladaptive Grief: Irish and American Experiences of Loss, Mourning, a” door Abby Hey

Abstract

literatuur die reageert op verlies en rouw uitdrukt, een genre waarnaar wordt verwezen als de elegie, volgt traditioneel een adaptief patroon waarin een rouwende troost en troost bereikt. In de moderne tijd veranderde rouw echter in destructieve ervaringen die vooral privé waren. Met dit fenomeen van grotere sociale en emotionele isolatie, gaven schrijvers als Sylvia Plath, Samuel Beckett en Elizabeth Bishop uiting aan piekeren en besluiteloosheid. In tegenstelling tot de twintigste eeuw waren elegieën niet alleen troostbaarder, maar was er meer nadruk op gedeeld gevoel, en deze gemeenschappelijke vorm van rouw is vaker adaptief. Door samen te rouwen op dezelfde fysieke locatie, door een gemeenschap van verdriet te koesteren en door empathie te betrachten met een ander mens, was sentimenteel verdriet meer opgelost. Door middel van nauwlezende analyses van verschillende elegische teksten, pak ik uit hoe publieke en private sferen zijn verschoven in de moderne periode, en stel ik voor hoe deze transitie het rouwproces tussen culturen heeft beïnvloed. Door literatuur te analyseren vanuit een transnationaal perspectief, laat ik zien hoe moderne rouwenden in Ierland en Amerika hun verdriet verkeerd uitdrukken. Uiteindelijk, terwijl scènes uit populaire sentimentele romans individuen weergeven die samenkomen om productief te rouwen in openbare sferen, tonen moderne poëzie en drama individuen die vastzitten in posttraumatische, destructieve, afstandelijke en ontroostbare psychologische toestanden.